Al een tijdje laat mijn ruitenwisser een grote vlek op mijn voorruit zitten, precies voor mijn gezicht. Hoogtijd voor een nieuwe ruitenwisser dus. Maar ja, hoe krijg je die oude nou los? Hoe ik ook probeerde, wrikte en wrong, ik kreeg hem maar niet los. Vanavond maar weer een nieuwe poging.

Vorige maand zag ik dat de helleborus die ik vorig jaar gepland had, weer boven kwam. Dat smaakte naar meer en toen ik op de markt mooie helleborussen zag staan heb ik er twee van meegenomen. Eerst komen ze in de manden te staan die ik van Buurvrouw1 op mijn verjaardag kreeg. Daarna komen ze bij de andere helleborus te staan zodat dat een mooie groep gaat worden.

Gistermorgen heb ik nog even op mijn buik bij wat mos gelegen op het Hulshorsterzand. Wat ziet dat mos er rond deze tijd toch prachtig uit. En dan ook nog eens met druppeltjes.

Deze ochtend was ik van plan om gewoon lekker alleen rond te zwerven over het terrein van het resort. Slenterend van voederplaats naar voederplaats zou ik vast veel vogels zien. Toen ik het pad naar de ontbijtruimte opstapte liep er net een gids met een paar belangstellenden langs. De gids wees omhoog naar een boomstam. Het was even goed kijken maar toen zag ik hem ook: een boomklever. Heel wat anders dan de boomklever zoals wij die in Nederland kennen. Bijna zo groot als een merel en stijf tegen een boom aan gekleefd.

Terwijl ik de boomklever fotografeerde liep het groepje weer verder. Even later hoorde ik een soort gesis. “Pssssstt!!” Ik keek op en zag het groepje weer staan, heftig naar mij gebarend dat ik moest komen.

Dicht bij de voerderplaats waar zij stonden was een toekan geland. Wat een mooi en groot beest is dat!

Met zijn prachtige geel-zwarte kleur en knal blauwe poten was de swainsons toekan  een prachtige verschijning. Zijn snavel zag er gevaarlijk uit maar is in werkelijkheid van zacht materiaal waardoor hij alleen fruit kan eten.

Het vogelgroepje liep verder. Ik kwam in de verleiding mee te lopen maar de dag daarvoor had ik ook al meegelopen. Toen liepen we steeds door een bladerrijke omgeving waardoor de vogels niet goed te zien waren en al helemaal niet te fotograferen. Voor mij zou het dus posten bij de voerderplaatsen worden. En jemig, wat was het daar druk.

Er kwamen prachtige vogels voorbij, zoals bijvoorbeeld deze bisschops tangare.

De groene suikervogel

en de zomer tangare

en ondertussen een oude bekende, de baltimore troepiaal.

Het verwonderde mij trouwens dat er alleen maar fruitetende vogels kwamen (althans, ze aten alleen maar fruit) met al die vliegen op dat fruit moest een vliegenetende vogel zijn buikje daar ook wel vol krijgen leek mij.

Wat mij ook verbaasde was dat er een specht langs kwam. Daarvan had ik niet gedacht dat die ook wel een fruithapje zou lusten.

Hoe mooie en kleurrijk de vogels ook waren, ze gunden elkaar het fruit niet. Op de takken boven de voedertafel was het constant een gekwetter en geruzie tussen de verschillende soorten.

Na alle drukte ben ik nog even verder gelopen over het terrein. Tussen de grote bladeren door kon ik nog net een kolibri zien die wat nektar uit een grote bloem haalde.

Mijn dag kon niet meer stuk, het was maar wat jammer dat we de volgende dag alweer door zouden reizen. Ik had er best nog wel een dagje of twee rond willen zwerven.

Wat zijn de structuren van bladeren toch mooi. Neem nou het blad van een spitskool. Prachtige nerven die van uit het midden van het blad naar buiten lopen. Het lijkt wel een rivierdelta vanaf grote hoogte gezien.

Tijdens de wandelingen in Costa Rica regende het zo af en toe. Ik had daarvoor speciaal zo’n soort van cameracondoom gekocht. Een lange smalle plastic zak die je over je lens en arm schuift. Maar binnen een half uur was het binnen in de zak net zo nat als buiten door condens. Niet echt handig dus.

Voor een paar euro kon je overal in Costa Rica een poncho kopen, en dat bleek een ideale oplossing. De camera kun je makkelijk onder de poncho vasthouden, je steekt hem door het armsgat even naar buiten en na het maken van de foto trek je hem er zo weer terug onder het beschermende plastic. En ook nog mooi meegenomen: de cameratas op je rug blijft ook mooi droog.

De goedkope poncho was tegen het eind van de vakantie stuk en dus ben ik afgelopen week hier in Zwolle een poncho wezen halen. Een lekker grote poncho met ook nog een “rugtas-bobbel” , zo blijft de poncho ook nog recht hangen wanneer ik mijn cameratas op de rug heb. De poncho stop ik  mooi in mijn fototas.

Toen ik gistermiddag thuis kwam hing er een vreemde geur in de kamer. Zou ik ergens iets hebben liggen wat aan het bederven was? Had Xarak iets mee naar binnen genomen? Pas na een tijdje besefte ik dat het de paperwhites waren die ik rook. Nu ik dat wist was de geur ineens een stuk minder vreemd. Vreemd eigenlijk.

Gisteren ben ik even naar de nieuwe spoorbrug over de IJssel geweest. Nu die weer verder gevorderd is werd het weer tijd voor een panoramafoto die ik dan op het werk ophang. Het is nog een heel werk om die foto goed te bewerken. Vijf meter lang en met een vrij egale lucht en witte voorgrond is het flink heen en weer schuiven om de overgangsranden weg te werken.

Vanmorgen wilde ik, zoals elke morgen, uit het slaapkamerraam kijken maar een dikke laag sneeuw op het kantelraam blokkeerde het uitzicht. Het had flink gesneeuwd vannacht. Maar eenmaal uit bed zag ik dat het nog steeds sneeuwde.

Ik zal mij zodadelijk maar eens flink inpakken, het zal niet meevallen om op de fiets 6 kilometer door de sneeuw te ploegen.

In Sarapiqui heb ik lekker lui, vanuit een stoel en met een lekker kop koffie op tafel, foto’s zitten fotograferen. Groene, oranje, blauwe, allerlei kleuren vogels kwamen voorbij. Maar ook deze eigenaardige grote grijs/bruine vogels. Zo groot als een fazant kwamen ze aanvliegen en keken omzichtig om zich heen.

Ze hadden het voorzien op de bananen die voor ze klaar waren gelegd.

Pas veel later heb ik met behulp van de vogelboeken van de reisleidster de naam er bij gezocht (en probeer die maar eens in een keer goed uit te spreken) het is de grijskop chachalaca.