Een tijdje terug zag ik op straat een soort grote veiligheidsspeld liggen. Ik herkende hem meteen. Niet dat deze van mij was, maar wel dat ik er vroeger ook eentje op mijn rokje met schotse ruit had zitten. Ik was er apetrots op. Goh, in geen jaren aan dat rokje gedacht en dan ineens, doordat er iets op straat ligt, is de herinnering weer helder boven komen drijven.

Ik was jullie nog een update schuldig. Het kopje koffie dat ik vorige week op mijn container had geplakt heeft toch geholpen. De volgende dag is de containerschoonmaakwagen bij mij voor de deur geweest om alsnog de container zijn hoognodige schoonmaakbeurt te geven. De container was zelfs zo schoon dat ik er een tijdje niets in wilde gooien. Gewoon zonde om hem weer vies te maken.

Afgelopen weekend ben ik weer eens aan het snoeien geweest in de tuin. Ik had zoveel afval dat mijn groencontainer binnen de kortste keren vol zat. Dan maar die van Buurvrouw1, die was toch op vakantie en had dus nog een lege container. Maar ik was vergeten dat Buurman2 een deel van haar voortuintje ontdaan had van alle plantjes. Dit was nodig omdat alles was overwoekerd met zevenblad en de enige manier om hier van af te komen was het helemaal leeghalen van dat stukje grond.

De planten en wat grond waar de wortels van het zevenblad (ook wel hanepoot genoemd) in zaten waren in de container van Buurvrouw1 verdwenen. Toen ik een dag of drie, vier later het deksel opende van de container zag ik deze jonge uitlopers boven de grond uitsteken. Onvoorstelbaar hoe sterk dat onkruid is, dat het zelfs in totale duisternis wil groeien.

Eindelijk, eindelijk regent het hier een beetje. Een heel klein beetje maar, helaas lang niet genoeg om wat vocht in de grond te brengen. Maar wat niet is, kan nog komen natuurlijk. Dan wel graag over een half uurtje,  ik moet eerst nog even naar het werk fietsen.

Het is al weer een tijd geleden dat de akeleien in bloei stonden. Nu rest er niets meer dan de bijna lege zaaddozen de zachtjes rammelen wanneer je er tegenaan stoot. En nog steeds vind ik de akelei mooi.

Het is en blijft een eigenaardig beest. Meneer kan tijden rondlopen met iets op zijn hoofd. Een veertje, een draadje, spinnenwebben, het maakt hem allemaal niets uit. Wat hij hier nu weer op zijn neus heeft, geen idee. Maar als vanouds: hij trekt zich er niets van aan.

Vanaf zijn eigen kleine wereldbolletje overziet dit kleine spinnetje onze wereld.Nou ja, een hoekje van mijn tuin dan.

Ik heb vandaag een kopje koffie op mijn grijze container gezet. Je weet maar nooit. Misschien dat ik hiermee iemand van de containerreinigingsdienst kan verleiden om mijn container ook schoon te maken. Die is er hard aan toe. En omdat het kopje koffie er vast af getrokken wordt door een voorbijganger of een vuilnisman, of er misschien wel afvalt wanneer de container geleegd wordt, heb ik er maar een foto van gemaakt.

Nu maar hopen dat het werkt.

Nu mijn tuinvlinder weer alleen is hij weer waakzaam. Vanaf verschillende hoge plekjes in mijn tuin overziet hij zijn territorium. En op de een of andere manier ziet een anders zo tere vlinder er ineens heldhaftig uit.

In de tuin is het een drukte van belang wat het vlinders betreft. Het fladdert en vliegt maar rond. En allemaal zitten ze achter elkaar aan, ongeacht de soort. Alleen deze kleine blauwe trok zich van al die drukte niets aan en onderszocht elle kleine bloemetjes bloemetjes in de tuin.