Wanneer ik naar huis fiets, gaat het laatste stukje door het park. Er scharrelen daar heel wat eenden rond die, als het even kan, het fietspad als rustplaats gebruiken. Lekker warm aan de buik denk ik.

Vanmiddag zag ik een van de eenden met een kop vol paardenbloempluis. In eerste instantie fietste ik door maar bedacht mij toen dat ik best kon proberen om een foto te maken van die malle kop. Gewoon afstappen en rustig naar de vogels toestappen moest lukken dacht ik zo.

Eenmaal naast de fiets en de camera in de hand hoefde ik niet eens een poot te verzetten, de eenden kwamen met flinke pas naar mij toe gewandeld. Jammer genoeg werd ondertussen wel even flink met de kop geschut waarbij de meeste pluisjes van de kop vielen.

Toen ik eerder deze week vanaf  de waterkant de meerkoeten fotografeerde, maakte ik natuurlijk ook foto’s van de futen. Die hadden het maar wat druk met het maken van hun nest.

Tussen de bedrijven door hadden ze ook nog wat tijd voor elkaar.

Zo af en toe kwam een van de meerkoeten voorbij terwijl die eten zocht.

Drijvend op het water zien de futen er elegant uit, maar eenmaal uit het water lijken het heuze stuntelaars.

Dat er iemand aan de waterkant stil zit of staat kan natuurlijk betekenen dat die iemand wat brood bij zich heeft. Dat is altijd de moeite van het uitzoeken waard moeten deze twee heren gedacht hebben.

Er verscheen ook nog een dame op het toneel. Zij het totaal geen belangstelling voor mij en begon zich eens heerlijk te wassen.

En ondertussen ging natuurlijk het bouwen aan het nest door. Steeds weer doken ze onderwater om weer met waterplanten omhoog te komen. Daarna werd de boel weer verstevigd met takjes.

Zo af en toe dreef er een wolkje voor de zon, wat op zich ook weer mooie beelden gaf.

En dan wordt te donker voor foto’s, tijd dus om naar huis te gaan.

Vanavond wilde ik een korte wandeling gaan maken (uiteraard met de camera in de hand). Eenmaal bij het water zag ik een lichte vlek op het nest van de futen: het eerste ei is gelegd.

Vrijdag was het zulk mooi weer dat ik via het Engelse Werk terug fietste naar huis. In een veldje dat ik passeerde meende ik een wit vlekje te zien. Dat moest ik even bekijken. Zou het een lenteklokje zijn? Die had ik hier vorig jaar ook gezien namelijk. Maar onderweg naar het witte vlekje zag ik een paars vlekje, het vlekje werd een prachtig hangend klokje: de kievitsbloem.

Prachtig, zoals de bloemen aan een sierlijk gebogen stengeltje hangen. En eigenaardig toch weer, die geblokte tekening.

En oja, het lenteklokje stond er ook en deed niet onder in schoonheid voor de kievitsbloem.

Gisteren was het zulk mooi weer en zagen de terrasjes er vanuit ons kantoor wel heel aanlokkelijk uit. We besloten een ijsje te gaan eten zodat we ook even konden genieten van het mooie weer.

Ondanks de gezellige drukte op de terrasjes voelde het plein toch wat leeg. De eend die de afgelopen twee jaar op een van de riet-bakken in de vijver een nest had gehad, was er nu niet meer. Door groot onderhoud aan het riet is dat nu een ongeschikte plek voor een nest geworden.

Maar terwijl ik van mijn milkshake dronk zag ik ineens beweging in een van de grote bloembakken op het plein. Tussen de narcissen en primula’s door zag ik een eendenkop naar buiten steken. Het is madam weer gelukt. Ze heeft haar nest weer op het plein weten te maken, en zit gezellig met de andere gasten op een terras.

Het zal straks wel weer een reddingsactie gaan worden vrees ik: de jonge eendjes kunnen straks niet bij het water komen vanwege de hoge stenen randen rondom de vijvers. En eenmaal in de vijver zijn er niet veel droge plekken waar ze kunnen rusten en een warm plekje hebben onder moeders vleugels.

Toen ik vanmorgen uit het keukenraam keek zag ik ze in mijn achtertuintje staan: drie eenden. Ik greep mijn camera en sloop naar de deur in de bijkeuken om ze op de foto te zetten. Voorzichtig naderde ik het raam, de camera alvast omhoog houdend zodat de eenden van die beweging niet zouden schrikken.

Mijn hoofd was nog niet voor het raam verschenen of een van de eenden kwam al naar de deur toegerend. Hij leek mij echt aan te kijken met zo’n blik van ” waar bleef je nou, schiet eens op!”

Ik ben maar even teruggelopen naar de keuken om wat brood voor de beestjes te pakken. Vast niet verstandig omdat ze dan steeds terug zullen komen maar ze stonden er zo eigenwijs te zijn.

Het waren schat ik zo in zo’n vijf plakjes brood maar binnen de kortste keren hadden ze het weggewerkt.

En nog steeds leken ze honger te hebben.

Ondertussen was Xarak ook komen kijken naar wat ik toch op mijn knieën aan het fotograferen was. Die rare grote waggelende dingen in de tuin vond hij maar niets. Hij bleef dan ook maar veilig in de deuropening zitten.

Pas toen ze wat verder liepen durfde meneer naar buiten te komen. Nog steeds op zijn hoede want je weet het natuurlijk maar nooit met de vreemdelingen.

Uiteindelijk gingen de eenden weer zoals ze gekomen waren: wandelend door de tuindeur.

Toen ik even later weg wou rijden bleken ze een plekje op mijn uitrit te hebben opgezocht om uit te rusten. Ik dacht dat het achteruit rijden van mijn auto ze wel weg zou jagen. Maar nee hoor, het drietal bleef gewoon zitten waar ze zaten. Ik moest zelfs uit de auto komen om ze te verjagen zodat ik weg kon zonder over ze heen te rijden. Dat gaat nog wat worden deze zomer.

Mijn telefoon heeft een niet al te hard belgeluid. Wanneer ik in een andere kamer ben bijvoorbeeld, kan ik hem nog maar net horen.  En omdat ik dan niet weet hoevaak hij al is overgegaan voor ik hem hoorde, loop ik maar zo snel mogelijk naar het toestel toe.

Maar de laatste tijd gebeurde het regelmatig dat ik de telefoon meende te horen, een sprintje trok naar de woonkamer en vervolgens geen telefoon meer hoorde. Eigenaardig, wat zou er toch aan de hand zijn? En het gebeurd altijd wanneer ik net mijn schoenen in de bijkeuken uittrek.

Gistermorgen was ik lekker in de tuin aan het klooien toen ik weer mijn telefoon hoorde overgaan. Dit keer merkte ik echter dat het geluid niet uit mijn huis kwam maar van het dak van de buren. Daar zat een spreeuw zijn hoogste lied te zingen: precies mijn telefoon

Deze week is men op het Lübeckplein bezig met het onderhoud van de vijvers. Op deze vijver na zijn ze allemaal nagenoeg leeggepompt en is het riet er uit gehaald. Van de blokken riet zijn de uitgegroeide wortels afgestoken, ze liggen nu klaar om weer teruggestopt te worden in de ijzeren bakken.  De eend heeft straks weer een schone vijver voor haar jongen.

Op deze mistige morgen ben ik even naar het water gelopen om te zien of daar wat te fotograferen viel. De wilg aan het water bleek een gewillig onderwerp. Toen ik mij omdraaide om naar huis te gaan bleek Xarak achter mij aan gelopen te zijn. De eerste 4-6 jaar van zijn leven ken ik niet, maar als ik het zo bekijk is dit de eerste keer in zijn leven dat hij eenden ziet.

Flits-Les nummer 1: flits niet wanneer je een glanzend onderwerp fotografeerd. In dit geval is het een busje van klei dat ik ooit in Equador kocht.

De wind blaast hier woest rondom het huis, voor morgen wordt het zelfde weer voorspelt. Dat wordt morgen nog zoeken naar een fotoonderwerp om mijn geleende flitser op los te laten. Maar goed, daar denk ik morgenochtend wel over na. Nu moet ik mij eerst maar eens stevig inpakken om die wind en regen te trotseren wanneer ik naar het werk fiets.

Het plein voor het kantoor waar ik werk is eigenlijk oersaai om te zien. Oke, ze hebben wat betonnen vijvers neergezet, hier en daar staan bloembakken en met mooi weer is er een terras. Maar het is en blijft een bakstenen gedrocht.

In het voorjaar wordt een van de vijvers opgeleukt door een eend met jongen. Gisteren zag ik ineens een stel ambtenaren in een van de vijvers staan.

Ik ben benieuwd wat er vandaag weer te zien is.